21-12-07

Flipper als coach

Zwemmen met dolfijnen, is dat niet net zoiets als praten met bomen en genezen met klankschalen? Absoluut niet, stelt Richard Griffioen, godfather van de dolfijntherapie in Nederland. Wat hem betreft is het een prima manier om kinderen met Downsyndroom of autisme te stimuleren. Maar hoe effectief is dolfijntherapie nu echt? Sinds vorig jaar wordt dit wetenschappelijk onderzocht. Het Emma Kinderziekenhuis AMC denkt mee over opzet en invulling van de studie.
De achtjarige Stan ‘weet best hoeveel tanden een dolfijn heeft’. En hoe het dier slaapt, en waaraan je kunt zien of het een jongetje of een meisje is. Dolfijnen kun je van alles leren, weet hij ook nog te vertellen. ‘Maar dan moet je ze wel aankijken. Anders doen ze niks.’ En dat aankijken is voor Stan nu juist een probleem. Hij heeft PDD-NOS (Pervasive Developmental Disorder Not Otherwise Specified), een aan autisme verwante stoornis. Hij hecht aan regelmaat en vaste routines en kan in woede uitbarsten als daarvan afgeweken wordt, zegt zijn moeder. Ook de sociale omgang met anderen kost hem moeite. ‘Hij vermijdt oogcontact.’Om in dat laatste verandering te brengen, gaat Stan zes weken lang elke vrijdagochtend naar het Dolfinarium in Harderwijk. Een team bestaande uit therapeute Tanja Elserman, een dolfijntrainer en één of twee observanten, leidt hem op tot ‘junior dolfijntrainer’. Tijdens twee sessies van elk een klein half uur, één in het water, één op een drijvend platform, leert Stan bepaalde taken uit te voeren en commando’s te geven aan de dieren. Dat hij daarbij regelmatig het advies krijgt om dolfijn Molly goed aan te kijken, zal niemand verbazen. Het is hard werken, maar het plezier straalt ervan af. ‘Ik heb de lolbroek aan’, zo vat Stan het zelf samen.

Flipperobsessie
De inzet van dolfijnen bij de behandeling van kinderen met een verstandelijke handicap of een psychiatrische stoornis gebeurt op diverse plekken in de wereld. Dat deze vorm van therapie ook in Nederland mogelijk is, komt door Richard Griffioen, manueel therapeut, trainer en coach en behept met een ‘levenslange Flipperobsessie’. Kort na de geboorte van zijn zoon Sam, die het Syndroom van Down bleek te hebben, zag hij een documentaire over het werk van de Amerikaanse dolfijnentrainer Dave Nathanson. Hij besloot diens werkwijze ook in ons land te introduceren. Stichting SAM was geboren, een ideële organisatie die zich onder het motto ‘Met dolfijnen leer je leuker leven’, inzet voor dolfijntherapie voor kinderen met Down of een vorm van autisme. ‘Waarom juist die twee stoornissen? Een nogal arbitraire selectie. De keuze voor Downsyndroom is natuurlijk ingegeven door het feit dat mijn eigen kind die aandoening heeft en ik ervan droomde samen met Sam met dolfijnen te kunnen zwemmen. Dat we daarnaast ook autistische kinderen behandelen, is min of meer toeval. Uit de schaarse literatuur over het onderwerp komt naar voren dat zij doorgaans, net als kinderen met Down overigens, goed op de therapie reageren. Minstens even belangrijk is dat onze therapeuten – allemaal door of via de Stichting SAM opgeleid in het werken met dolfijnen - redelijk wat ervaring hebben met autisten. En als er toch slechts een beperkte capaciteit is - we hebben in Nederland immers maar één Dolfinarium en een klein aantal trainers – hou je rekening met dat soort dingen.’ Behalve naar de problematiek van het kind wordt ook gekeken naar leeftijd (kinderen vanaf vijf jaar zijn welkom) en zijn er een aantal exclusiecriteria: een niet-afdoende behandelde hartkwaal, epilepsie en zeer agressief gedrag. Ook moet enige vorm van contact mogelijk zijn, en dienen de ouders realistische doelstellingen voor ogen te hebben.
dolfijnVolledig artikel; klik op de foto

13:27 Gepost door k in AAT | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dolfijn |  Facebook |

Commentaren

hallo Ik ben opvoedster van beroep en weet dat deze therapien hun doel niet missen. Het is leuk dat jij dit onder de aandacht brengt. Hoe meer het gekend is hoe beter he..
groetjes

Gepost door: lies | 22-12-07

De commentaren zijn gesloten.