17-09-07

Ontstaan Hippotherapie

Op de vraag "Hoe is therapie met paarden ontstaan?" moest ik het antwoord schuldig blijven.
Na een zoektocht op het net vond ik op http://members.tripod.com/hippocitta/geschiedenis.html deze info:

Geschiedenis

Dat paardrijden en de omgang met paarden in de opvoeding en voor de persoonlijkheidontwikkeling een belangrijke rol kunnen spelen, was al bekend bij de oude Grieken. Xenophon (400 v. Chr.), van wie het eerste overgeleverde schrift over de rijkunst afkomstig is, benadrukt in zijn rijleer het opvoedkundige aspect van paardrijden voor de ruiter. Vele eeuwen later verkondigde de Duitse dichter en wetenschapper Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832): "Mensch und Pferd verschmelzen hier so in Eins, dass man nicht sagen könnte wer wen erzieht."

In alle bekende rijkunst theorieën van de hippische grootmeesters van de 20e eeuw of daarvóór (La Geringere Pluvinel, en de hoofdinstructeurs van de Spaanse Rijschool te Wenen: Albrecht en Podhajsky) worden de psychologische en pedagogische aspecten van het paardrijden benadrukt. Sinds het begin van de 20e eeuw werden de therapeutische aspecten van het paardrijden meer gericht onderzocht.

De eerste wetenschappelijke publicatie dateert van 1909 en is van de hand van de arts R. Pieckenbach: "Der Einfluss des Reitsports auf den Menschlichen Organismus". Pieckenbach beval het paardrijden aan voor de versteviging van het skelet, voor soepeler gewrichten, om de eetlust te bevorderen en voor algeheel aansterken. Maar ook wees hij op mogelijke psychosomatische effecten.

Een groot voordeel van het paardrijden ten opzichte van de traditionele bewegingstherapie of sensomotorische therapieën is de stimulerende werking die van het paard blijkt uit te gaan, zowel op lichamelijk als psychisch vlak. G. Zander (1890) ondernam tevergeefs een poging om het unieke bewegingsmechanisme van het paard door een apparaat te simuleren. Kennelijk bezit het paard extra kwaliteiten zoals warmte en een persoonlijkheid, hetgeen een ingenieuze bewegingsmachine mist, en die mede bepalend zijn voor de heilzaamheid van de therapie.

De Deense Lis Hartel gaf het onderzoek naar de mogelijkheden van therapie met paarden een grote impuls. De amazone belandde door polio in een rolstoel, maar hielp zichzelf met ijzeren wilskracht uit de stoel en terug op de rug van haar paard. Ze won daarna zelfs twee keer Olympisch zilver in de dressuur, in 1952 en 1956. Zij werd het voorbeeld bij uitstek van de kracht die van een sterke motivatie op revalidatie uitgaat.

Daarna waren de publicaties op het gebied van therapeutisch paardrijden niet meer te tellen. In 1970 werd in Duitsland het Kuratorium für Therapeutisches Reiten opgericht. Oostenrijkse en Zwitserse organisaties verenigden zich naar Duits voorbeeld en onderhouden nauwe contacten met het Kuratorium. Artsen, fysiotherapeuten, pedagogen, psychologen, hippologen en wetenschappelijke instituten bundelden hun krachten. De psychotherapeut Antonius Kroeger introduceerde het orthopedagogisch voltigeren en werd een van de belangrijkste publicisten op dit gebied.

Sinds de jaren 80 zijn er in het Duitstalige Europa drie vormen van therapeutisch paardrijden, in de Engelstalige landen ook vaak equitherapie genoemd:
1. Hippotherapie (Fysiotherapie op het paard), ontwikkeld vanuit medisch perspectief
2. Paardrijden voor Gehandicapten (Behindertenreiten), ontwikkeld vanuit de sport
3. Orthopedagogisch voltigeren of paardrijden (Heilpaedagogisches Voltigeren), ontwikkeld vanuit de pedagogiek en psychologie.

In de jaren negentig is daaraan toegevoegd:
1. Therapeutisch paardrijden, ontwikkeld vanuit de psychotherapie, in samenwerking met hippische deskundigen zoals rij instructeurs en trainers.
Waar het vandaan komt; achtergronden en standaards

Voor elke therapeutische vorm bestaat een eigen opleiding. De activiteiten worden gebundeld door het Kuratorium. De Oostenrijkse en Zwitserse zusterorganisaties vonden na enkele jaren aansluiting en staan in nauw contact met het Duitse Kuratorium. Het D.K.Th.R. zorgt voor de richtlijnen van opleidingen en kwaliteitsbewaking bij de praktijkuitoefening van therapeutisch paardrijden door geregistreerde therapeuten. Het zorgt voor de contacten en ervaringsuitwisseling ook op internationaal niveau, en voor de ontwikkeling van equitherapie. Op deze manier kon hier een kennis pool geschapen worden voor de aan de basis werkzame therapeut. Zo hoeft deze niet steeds het wiel opnieuw uit te vinden als hij voor zijn specifieke doel de geschikte therapievorm zoekt.

Aan meerdere psychologische universiteiten zijn inrichtingen voor equitherapie verbonden. Die doen wetenschappelijk onderzoek naar de doelmatigheid en de effecten van equitherapie bij verschillende indicaties. Deze variëren van ontwikkelingsstoornissen tot de behandeling van getraumatiseerde vrouwen. Duitsland en Oostenrijk onderscheiden in de activiteiten voor paardrijden gehandicapten en therapeutisch paardrijden de eerder genoemde richtingen:
1. Hippotherapie (HT, Fysiotherapie op het paard)
2. Paardrijden Gehandicapten (PG, Behindertenreiten)
3. Orthopedagogisch voltigeren/paardrijden (OPV/R, Heilpaedagogisches Voltigieren/Reiten)
Voor deze drie richtingen bestaat in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland sinds ruim 20 jaar een gedegen en gestandaardiseerde opleiding met een diploma en een beroepsprofiel. De beoefenaars zijn georganiseerd in het D.K.Th.R. Elke richting specificeert haar therapeutische doel, de achtergrond en de functie van de therapeut en zijn interventies, de hippische techniek, en de functie die het paard bij het beoogde therapeutische proces heeft.

08:46 Gepost door k in EAT | Permalink | Commentaren (14) | Tags: geschiedenis |  Facebook |

14-09-07

Artikel Het nieuwsblad 01/03/07

Caritas heeft eigen manege
Melle/Merelbeke Contact met paarden ,,werkt zeer therapeutisch''

Psychiatrisch centrum Caritas hoeft voor zijn succesvolle hippotherapie niet meer naar privé-maneges. Na de zomervakantie hoopt het in Merelbeke, vlakbij zijn jongerencampus De Kaap, een eigen manege te openen.

Caritas was in ons land een voorloper met hippotherapie voor psychiatrische patiënten. Eigenlijk startten klinisch psycholoog Joris Breughe, bewegingstherapeute Lieve Devriendt en kinderpsychologe Ingrid De Clercq van De Kaap (de dienst kinder- en jeugdpsychiatrie van de instelling) al in 1995 met een bescheiden experiment van zes maand in manege Dennenhof in Landegem. In 1998 gingen ergotherapeuten Katia Holderbeke en Annemie Van Ooteghem ook paarden inzetten als therapeutisch middel bij mentaal gehandicapten met psychiatrische problemen. De nieuwe therapievorm bleek geen modegril en behalve uit De Kaap kwamen er ook doelgroepen van (jong)volwassenen met onder meer persoonlijkheidsstoornissen, psychose en niet aangeboren hersenletsel.

Toen Caritas in 2000 met zijn opgedane ervaringen naar buiten kwam, raakte de ontwikkeling van de hippotherapie in een stroomversnelling. Cliënten en ouders, maar vooral studenten werden geprikkeld door deze therapievorm.

Hierop werkte Roland De Bruyne, het hoofd van het revalidatiecentrum, samen met de Arteveldehogeschool en de Hogeschool Gent een posthogeschoolopleiding hippotherapie van een jaar uit. Deze is intussen al aan haar vierde jaargang toe; 75 studenten voleindigden intussen de cursus.

Een nieuwe reeks van 25 vat binnenkort de studies aan. Inmiddels werkte Caritas binnen een Europees gesubsidieerd Pegasusproject met Nederland, Engeland, Spanje en Slowakije samen aan een dvd en een handboek van goede praktijken van hippotherapie.

Het aantal aanvragen voor hippotherapie overstijgt ondertussen ruimschoots de vraag. De therapeuten leerden intussen uit hun ervaringen in de privé-maneges Green Corner in Vurste en Wellington in Heusden dat beschikken over een eigen manege als therapeutisch heilscentrum zowel praktisch, als therapeutisch nog een pak voordelen zou opleveren. Men is dan namelijk niet meer gebonden aan de beperkingen van vakanties, waarin de sessies moeten onderbroken worden, paarden die niet langer meer beschikbaar zijn of onwelkome andere bezoekers die de cliënten in hun genezingsproces belemmeren.

,,Het bleek namelijk dat de kennismaking en het contact met de paarden vaak de deur opende voor tal van andere behandelingen'', zegt Roland De Bruyne. ,,Over een eigen infrastructuur beschikken leek dan ook bijzonder zinvol.''

Die infrastructuur werd het centrum als het ware in de schoot geworpen toen de eigenares van de renstal Martens in 2006 haar vlakbijgelegen manege aan de Salisburylaan in Merelbeke te koop aanbood.

,,Wij konden inmiddels nog een aanpalende weide van 1,8 hectare bij kopen. Dat geeft ons tal van mogelijkheden'', glundert algemeen directeur Marc Van Ooteghem. Hij weet ook dat de stallen en de grote binnenpiste een grondige opknapbeurt verdienen en dat hij met zijn mensen nu druk op zoek moet naar eigen paarden.

,,Voor de materiële investeringen rekenen wij echter op milde geldschieters die concrete deelprojectjes voor hun rekening willen nemen en een in paardensportmiddens bekende peter die de hele zaak wil trekken. De zoektocht naar paarden zal ook geen al te groot probleem vormen. Wij mikken op een stuk of twaalf dieren en kregen er inmiddels al acht aangeboden. Het scheelt. Wij hoeven geen economisch rendabele dravers of jumpingpaarden. Het moeten gewoon gezonde dieren zijn met wie onze cliënten een band kunnen opbouwen.''

De instelling hoopt officieel in september zijn manege te kunnen openen. Voor het zo ver is, wacht nog een pak werk. Maar de inzet en het enthousiasme is groot
Psychiatrisch Verzorgingstehuis De Wadi
Poelstraat 39a, 9820 Merelbeke
tel. 09 210 52 00
fax 09 210 53 00
merelbekewadi@pccaritas.be

17:15 Gepost door k in Artikel andere site | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-09-07

Caring Canine

In Toronto (Canada) bestaat er een non profit organisatie die gratis pet therapy (therapy met huisdieren) geeft.
De reden dat het kosteloos is omdat ze uitsluitend werken met vrijwilligers.
Hun doelgroep is heel uitgebreid: van psychiatrische volwassenen tot rehabilitatie tot jongeren in jeugdgevangenissen tot kinderen uit het BuSo
Hun bedoeling is om het zelfvertrouwen van hun doelgroep op te krikken.
Ze zijn al op verscheidene media kanalen te bewonderen geweest: oa Japanse TV, magezine's en natuurlijk kon een klein artikeltje op TOP niet ontbreken!!
Hun website vind je onder "Therapie met andere dieren" (rechts onder) of u klikt zoals gewoonlijk simpelweg op de foto!

caringcaning

16:15 Gepost door k in AAT | Permalink | Commentaren (1) | Tags: canada |  Facebook |

11-09-07

Zorgboerderijen uit Nederland

Wat is een zorgboerderij?
Een zorgboerderij is een land- of tuinbouwbedrijf waar mensen met een zorgvraag een passende dagbesteding vinden en/of meewerken. Bijvoorbeeld door eieren te rapen, dieren te voeren of planten op te potten. Ieder met zijn eigen mogelijkheden. Een zorgboerderij speelt in op wat iemand kan!

Er zijn zelfstandige boerderijen, waar de boerderij het eigendom is van een agrarisch gezin en er bestaan instellingsboerderijen, waar de boerderij eigendom is van een zorginstelling.

Dagbesteding of arbeidstraining
De meeste zorgboerderijen bieden dagbesteding voor mensen die zorg en begeleiding nodig hebben. Hoeveel zorg en begeleiding iemand nodig heeft verschilt per persoon.
Er zijn ook boerderijen die sociale activering, arbeidstraining of een begeleide werkplek bieden. Het werk op de boerderij is dan bedoeld om arbeidsritme en sociale contacten op te doen.
Het kan ook zijn dat mensen naar de boerderij gaan om bij te komen en zich te bezinnen op de toekomst.

Kinderopvang
Daarnaast zijn er zorgboerderijen die kinderopvang bieden. Net als in een crèche, alleen dan op een boerderij. Er is dan geen sprake van een handicap die speciale begeleiding vraagt.

Werken, wonen of logeren
Zorgboerderijen bieden verschillende vormen van zorg. Meestal gaat het om dagbesteding of arbeidstraining voor een aantal dagdelen per week. Maar er zijn ook boerderijen waar zorgvragers zowel werken als wonen. Daarnaast bestaan er boerderijen die specifiek logeeropvang bieden in het weekend of in vakanties.

Begeleiding
De begeleiding van de zorgvragers op de boerderij gebeurt meestal door de zorgboer en -boerin zelf.
Soms brengen zorgvragers hun eigen begeleiding mee, bijvoorbeeld iemand van de zorginstelling waar zij wonen.
Ook kan het zijn dat de boer en boerin ondersteund worden door een team van begeleiders. Op een instellingsboerderij is er naast de boer een vast team van begeleiders.

Uitstekende sfeer
Wat zorgboerderijen gemeen hebben, is dat de sfeer uitstekend is en dat er wel gewerkt wordt, maar er toch ruimte, structuur en ontspanning is. Door de handen uit de mouwen te steken in de buitenlucht en door het contact met planten, dieren, de aarde en de seizoenen komen mensen tot innerlijke rust en zelfvertrouwen.
Voor wie is de zorgboerderij?
Er zijn zorgboerderijen voor:
Mensen met een verstandelijke beperking
Mensen met psychische of sociale problemen
Mensen met een lichamelijke beperking
(Ex-)verslaafden
(Ex-)gedetineerden (waaronder taakgestraften)
Dementerende ouderen
Ouderen
Mensen met autisme
Mensen met niet aangeboren hersenletsel (n.a.h.)
Mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt
Jongeren met leer- of opvoedingsmoeilijkheden
Leerlingen uit het speciaal onderwijs
Mensen die burn-out zijn geraakt

De meeste boerderijen richten zich op een bepaalde groep mensen.
Er zijn ook zorgboerderijen die bewust kiezen voor een 'mix' van doelgroepen. In de praktijk blijkt dat dit vaak verrassend goed werkt. Zo zien we bijvoorbeeld dat mensen met een verstandelijke beperking en mensen met een verslavingsachtergrond vaak heel goed samen kunnen werken en veel van elkaar kunnen leren.

zorgboerderij
Bron of meer info? Klik op de foto!!!

12:23 Gepost door k in AAT | Permalink | Commentaren (2) | Tags: nederland, aat |  Facebook |